Opzij, opzij, opzij, maak plaats voor mij!

 

Mijn hele leven voel ik al dat ik niet hard wil werken maar wil genieten. Ik herinner mij situaties dat ik naar mijn ouders keek en dacht, nou dat ga ik later niet doen. (mijn kinderen denken dat soms ook over ons) De realiteit werd anders en ook ik heb periodes gekend van heel hard werken. Noem het eigenlijk maar ploeteren. Hard werken is niet het probleem maar zodra het ploeteren wordt, dan gaat het ten koste van veel. De welbekende burnout ging dan ook aan mij niet voorbij.

Twijfel stopt het creatieproces. Ook de afgelopen jaren heb ik veel gewerkt maar er was één groot verschil met vroeger. Ik werk nu vanuit mijn levensmissie. Toch heb ik de afgelopen jaren ook geploeterd. Met periodes was het echt zwaar en zat er geen enkel verband tussen dat wat ik er instopte aan energie en dat wat ik eruit haalde. In mijn hoofd wist ik wat ik anders moest doen, maar ik kreeg het alleen niet voor elkaar om het ook vorm te geven. De reden was dat ik mezelf elke keer weer opnieuw liet afleiden door anderen. Ik liet mij weghalen bij mijn eigen gevoel en gaf ik de werkwijze van anderen een hoger cijfer dan mijn werkwijze. En zodra je in een twijfelsituatie zit en niet je creaties maakt vanuit eigenwaarde, is eigenlijk alle energie al weg en stroomt je bedrijf niet die kant op waar je heen wilt. Gelukkig ben ik helderwetend en dat hielp mij er elke keer weer doorheen. Zo kon ik doorgaan omdat ik weet dat deze weg mij ergens naar toe leidt die behoort bij mijn levenspad.

Vrije tijd plannen en plaats maken voor jezelf. Wat ik heb mogen ervaren de afgelopen maanden is dat juist door veel vrije tijd in te plannen en de invulling van mijn dag te laten ontstaan door dat te gaan doen waar mijn aandacht naartoe gaat, ik niet minder productief werd. Integendeel zelfs. Wat ik nu produceer is gewoon veel beter en het kost mij veel minder moeite en tijd om het te maken. (Dit blog schreef ik in 100 minuten en er zijn veel momenten geweest waarop ik wel een dag heb geploeterd op het schrijven en corrigeren en nogmaals corrigeren.)

Stop met éénpuntsfocus. Wat wij mogen inzien als heel sensitieve vrouwen is dat de invulling van ons leven niet meer gedaan moet worden vanuit een éénpuntsfocus. Dit is heel mannelijk en past niet bij ons. Ik heb ingezien dat met name binnen mijn werk, ik mijzelf  heb laten opleiden en inspireren door mensen met een focusenergie. Deze was dodelijk voor mijn zelfontplooiing. En dan overdrijf ik niet. Het heeft mij de afgelopen 4 jaar met regelmaat tot uitputting gebracht en haalde mijn flow en mijn creativiteit weg. En maar doorgaan want dat leer je ook. Focus houden en doorgaan.

Bijzonder is wel dat ik mijn creativiteit en de flow behield in mijn privéleven. Zakelijk dacht ik dat ik er van alles aan moest doen om mijn boodschap de wereld in te zetten. Ik wil ook zo graag veel vrouwen helpen want ik vind dat ik zoveel te bieden heb. Maar als je de gehele tijd in twijfel bent over ‘hoe jij voelt hoe je het moet doen’ en ‘hoe het je aangeleerd wordt en wat je om je heen ziet’, dan ben je niet stabiel in je boodschap.

Ik was al die tijd enorm zoekende en dat is ook oké. Het was de weg die ik mocht ervaren en het hoort bij het leven. Want juist in deze zoekperiodes kon ik steeds een beetje dichter komen bij de manier van leven en werken die bij mij past. Ik houd niet van competitie, strijd, prestaties, iets precies volgens een vastgelegd schema doen en ploeteren. Moe word ik ervan!

Ik wil vrij zijn, mijmeren, genieten, onderzoeken en alchemie bedrijven (dat is mijn spelen) met mijzelf en de situaties waarin ik verkeer. Ik wil lachen, de liefde ervaren en de liefde bedrijven, lezen, dansen, zingen, op mijn gong spelen, wandelen, met mijn gezin samen zijn en daarnaast precies het juiste delen aan de groep vrouwen waar ik mij zo mee verbonden voel.

Meewegen met dat wat er is. Probeer deze week eens de focus van dingen af te halen en veel meer mee te bewegen met dat wat er om je heen gebeurt. Wij vrouwen zijn daar bijzonder goed in en het past ook bij ons. Ik kan mij voorstellen dat je denkt: “Nou dat ken ik wel. Meebewegen met dat wat er is. En aan het einde van de dag ben ik uitgeput en heb ik voor mijn gevoel niets gedaan.” Dit gevoel ken ik zelf ook maar al te goed.

Echter nu mag je er iets heel belangrijks aan toevoegen. Je beweegt mee met dat wat er voorbij komt maar dan vanuit je eigen kern. Je blijft goed in je lichaam en je voelt telkens bij jezelf of dat wat zich aandient iets is waar je blij van wordt of juist niet. En dat geeft je lichaam prima aan door een samentrekkende beweging te maken als iets niet goed voor je is of open te gaan als het bij je past.

Meebewegen met de dag doe je dus niet vanuit je hoofd maar vanuit je lijf. Je lijf is de perfecte graadmeter en een mooiere gids door je dag heen kun je niet wensen. Door deze weg te bewandelen zul je rust en ruimte creëren. Je gaat nee zeggen tegen zaken die gewoon niet bij je passen. De ruimte die hierdoor ontstaat is de ingang naar nieuw. Nieuwe ontmoetingen, nieuwe activiteiten, nieuwe werkwijze. Kortom nieuwe ervaringen die veel beter bij je passen.

Veel succes en heb een goede week! Schrijf je ervaring gerust hieronder op!

Mijn boek Jippie! Ik ben een hoogsensitieve vrouw is vanaf NU te koop. Je kunt vast een kijkje nemen in het boek. Download hier de eerste 20 pagina’s met o.a. het voorwoord van Marian van den Beuken. De vrouw die in de Negentiger jaren als één van de eerste aandacht richtte op hoogsensitieve mensen en daar maandelijks over schreef. En mijn ervaringen van de afgelopen 6 maanden heb ik nog in mijn boekt verwerkt en zo werd mijn methode nog rijker!

About the Author

Leave a Reply 0 comments